Το ποτάμι – Ιστορικό δημιουργίας

Το ποτάμι – Ιστορικό δημιουργίας

DSC_8960Το 1999, κάνοντας σκέψεις πάνω στο θέμα της πτυχιακής μου εργασίας για το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης, είχα την ιδέα να μαζέψω μερικά απ΄τα έργα που είχα ζωγραφίσει στη διάρκεια των σπουδών μου και να τα βάλω σε μια σειρά που να σχηματίζει μια φανταστική ιστορία. Τα έργα που διάλεξα ήταν όλα φτιαγμένα με μακριά, ξυμένη σε γυαλόχαρτο μύτη ξυλομπογιάς. Δεν αρκούσαν όμως για τη διήγηση που είχα στο νου μου (η δουλειά μου στο Ινστιτούτο και τα μικρά μου παιδιά μονοπωλούσαν τότε το ενδιαφέρον μου) και γι΄αυτό σκέφτηκα να ετοιμάσω νέα, για να καλύψω τα κενά της ιστορίας.
Στρώθηκα ενθουσιασμένη στη δουλειά και πολύ σύντομα άρχισα να νιώθω ότι τα παλιά έργα με ενέπνεαν και με καθοδηγούσαν στη δημιουργία των νέων, παρακινώντας με να μένω πιστή στη θεματολογία και την τεχνική τους. Έξι χρόνια περίπου (1999-2005) χρειάστηκα για να ολοκληρώσω τη διήγησή μου, που τη συνέθετε τελικά μια σειρά από 17 ζωγραφικά έργα, όλα φτιαγμένα με ξυλομπογιές. Η σειρά αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας αρχίζοντας από τα παιδικά της χρόνια:
Η γυναίκα αυτή γεννιέται σε μια γαλάζια σφαίρα, στη θαλπωρή μιας μικρής οικογένειας. Η σφαίρα όμως σπάει και η οικογένεια διαλύεται. Το κορίτσι, μετά από περιπλανήσεις, βρίσκει καταφύγιο σ΄ένα άδειο σπίτι («Χειμερινό τοπίο»), όπου ζει μόνο του μέχρι την ενηλικίωσή του. («Η φωτιά»). Κοπέλα πλέον εγκαταλείπει το σπίτι, με τον πόθο να έρθει κοντά στους ανθρώπους και να ζήσει τα ερωτικά της όνειρα. («Ο μυστικός κήπος»). Οι απογοητεύσεις όμως τη ρίχνουν πιο βαθιά στην απομόνωση. («Ακέφαλο κορμί»). Ο χρόνος περνά, η ζωή τής ανοίγει νέες πόρτες («Η πόλη») και της χαρίζει μια νέα οικογένεια. («Το στενό δωμάτιο»).
Μέσα σ΄αυτό το διάστημα η αγάπη μου για τα έργα της ιστορίας πότε φούντωνε και πότε κρύωνε, πότε τα έπιανα με ενθουσιασμό και θέρμη για να τα παρατήσω πάλι χρόνο πολύ μόνα τους σ΄ένα συρτάρι, πότε μου γεννούσαν συγκίνηση και θλίψη και πότε χαρά και περηφάνια. Πολλά από αυτά, όπως «Οι ακίνητοι άνθρωποι», ήταν τα τελευταία από μια σειρά άλλων που δε με ικανοποιούσαν και αποτέλεσμα πάλης με τις μπογιές και το χαρτί, ενώ άλλα, όπως «Η ειρήνη» και «Ο μυστικός κήπος» δημιουργήθηκαν μονομιάς και χωρίς πολλή σκέψη.
Στα τέλη του 2004, αφού είχα ολοκληρώσει και τη «Φωτεινή σφαίρα», άπλωσα στη σειρά τα 17 τελειωμένα έργα πάνω στο πάτωμα του δωματίου μου, τα παλιά μαζί με τα καινούγια και τα παρατηρούσα ώρα πολλή. Δεν κατάφερα όμως να χαρώ το αποτέλεσμα, με βασάνιζε το αίσθημα ότι κάτι έλειπε. Πέρασαν μερικές μέρες μέχρι να μπορέσω να προσδιορίσω τι ακριβως ήταν αυτό: Η ζωγραφική σαν να αναζητούσε το λόγο για να παραδοθεί ολοκληρωμένη και σαφής στο δέκτη. ΄Εμεινα έτσι μια εβδομάδα σ΄ένα μοναστήρι και συνεπαρμένη από την ασυνήθιστη απομόνωση, άρχισα να γράφω. Οι λέξεις έρεεαν αβίαστα και πολύ γρήγορα ολοκληρώθηκαν τα κείμενα που συνόδευαν τις 17 εικόνες. Τώρα ήμουν πια βέβαιη ότι το έργο μου είχε τελειώσει κι ένιωσα μεγάλη χαρά και ανακούφιση.
Λίγες μέρες αργότερα, έχοντας στο νου μου το ρητό του Ηράκλειτου, γεννήθηκε και ο τίτλος της διήγησης: «Το ποτάμι».
Υστερόγραφο: «Το ποτάμι» μού χάρισε το πτυχίο μου το 2005. Σε λίγους μήνες όμως, άρχισα πάλι να αντικαθιστώ μεμονωμένες εικόνες του έργου με νέες, που με την πάροδο του χρόνου ένιωθα ότι απέδιδαν ακόμα πιστότερα το περιεχόμενο των συνοδευτικών κειμένων τους, ενώ πάνω σε νέες εικόνες δουλεύω ακόμα και σήμερα…Σύντομα σκέφτομαι να ετοιμάσω και τη συνέχεια του έργου. Το ποτάμι έφτασε στη θάλασσα.